«یار مه پیکر خود سیر ندیدیم و برفت»

از گلستان دلش غنچه نچیدیم و برفت

هر طرف می شنوم بانگ رحیل از پس و پیش

کاروان می رود و یار بخندید و برفت

من که از هجر رُخش بیدل و پَر کنده شدم

او که با لاله وشان جام بنوشید و برفت

به سرا پرده ی جان خیمه زده مِهر رخش

یار مستانه در این باغ خرامید و برفت

عارض و چشم خمارش همه جا   جان بخشید

عطر گل بر من بیدل شده بخشید و برفت

 

( مطلع شعر از خواجه حافظ شیرازی ست )

برای رحلت امام خمینی ره

 

حزین ( زهرا ) خوش نظر